Isusove Godine
Kada se Isus Hrist tačno utelovio, kada je nasupio kao Mesija i koliko mu je bilo godina u času kada je žrtvovan na Golgoti. Iznenađujući rezultati uporedne analize iz više izvora! Ga li se Gospod ipak rodio ranije?
Osmeh na lice: 
Pravoslavlje i Religija - Ostali Tekstovi
* Klik Gore na ikonu - Prikaz; * Ponovni Klik - Brisanje
Ni posle više od 2000. godina od rođenja Gospoda Isus Hrista, niti istoričarima - koji Njegovu pojavu više ne mogu odbacivati niti pripisivati mitovima i legendama, kao ni hrišćanima vezanim za slova i brojke, tačna godina rođenja i razapinjanja Isusa Hrista još nije poznata.
Naravno, onaj koji u hristovoj rčei oseti istinu i milinu i bez toga istorijskog uvida slediće veličanstvenog Gospoda, no upućen u prave tokove i mistične delove Isusovog života, imaće jedno dodatno osvedočenje i okrepljenje za slavljenje i ugledanje na Onog koji je prvi na Zemlji uzorno živeo i ispunjavao Zakon Neba. Pažljivim sagledavanjem i poređenjima odgovarajućih kananskih i apokrifnih spisa, te starorimskih hronika, može se relativno dosta precizno utvrditi ikonstatovati godina u kojoj je rođen Isus, kao i godina u ojoj je na Golgoti stradao i vaskrsao potom.
Zvanična crkva je dosta kasno shvatila da je Hristovo utelovljenje obeležilo početak jedane nove epohe, koju je potrebno i precizno hronološko - kalendarski datirati i utvrditi. Tek je rimski biskup Jovan I, 525. godine, naložio jednom opatu koji je delovao u vreme zlokobnog cara Justinijana, Skitu po rođenju, a zvao se Dionizije Mali, da utvrdi tačnu godinu Isusovog rođenja - tako da više kalendarski tok ne teče i ne računa se od osnivanja Rima - ab urbe condita, od 753. godine stare ere, već od silaska u telo Prvougledanog Sina Božjeg. Monah Dionizije je 532. godine prezentovao račun svoga hronološkog udubljivanja, zaključivši da je Isus rođen 754. godine posle osnivanja Rima od strane legendarnog Romula, to jest, prve godine naše ere.
Iz Matejevog i Lukinog jevanđeljskog izveštaja znamo da se Isus rodio za vreme vladavine rimskog vazalnog kralja u Palestini, Iroda I, koji je vladao od 37. do 4. godine stare ere. Iz izlaganja krajnje savesnog jevrejskog istoričara Josifa Flavija, saznajemo da je Irod Veliki umro u Jerihonu 750 godina od osnivanaj Rima, početkom aprila četvrte godine stare ere, nešto pre Pashe. Paradoks Dionizijevog računanja je taj, da je ispalo da je Isus rođen, ne za vreme Iroda, već četiri godine posle nejgove smrti.
Kada je ustanovljen hronološki previd, kalendarska ispravka se više nije mogla ni zamisliti, jer bi to izazvalo isuviše veliku pometnju u svetu. Takozvana, nova, opšta era na Zapadu, počela je da provejava u hronološkoj orijentaciji u vreme pape Grgura II oko 730. godine, no nije priznata i oživljena nekim aktom sve do Prvog Nemačkog sinoda, u vreme vojvode franačkog Karolomana, u čijo jse uvodnoj reči kaže da Sinof zaseda 11. maja 742. godine od utelovljenja Gospodnjeg - Ano ab incamatione Dominoj. Ipak, tek je papa Eugenije IV, 1431. godine, odredio da se nova era koristi u javnim registratima.
Jevanđelist Matej Isusovo rođenje eksplicitno smešta u vreme po zlu čuvenog kralja Iroda, dakle u vremenski okvir pre 4. godine stare era: 'Isus se rodi u Vitlejemu judejskome u dane Iroda kralja'. Jevanđelist Luka uzgredno smešta Isusovo rođenje u Irodovo vrme govoreći o zečeću Jovana Preteče, te ga povezuje sa rimskim popisom u Siriji, u seleukidskoj dravnoj tvorevini: 'A u dane one iziđe zapovest od cezara Augusta da se popiše ceo svet. Ovo je bio prvi popis za kirinove uprave Sirijom. I iđašu svi da se popišu svaki u svoj grad.'
Nedatirani 'Venecijanski natpis' govori o popisu u Arameji, u Siriji, po zapovesti Kvirina, legata Sirije. Prema Flaviju, Publije Sulpicije Kvirinije, bio je upravitelj Sirije počev od 6. godine naše ere, mada je i pre toga vršio važne državne poslove u toj rimskoj pokrajini, pod koju je potpala borbena Judeja. Otmeni rimski istoričar Kornelije Tacit, koji je bio prokonzul provincije Azije za vreme cezara Trajana, izlaže za Kvirina - koga Luka naziva Kirin, u svome spisu 'Godišnjice od smrti božanskog Avgusta': 'Bio je vrstan vojnik i njegovo zalaganje u službi donelo mu je konzulat pod božanskim Augustom. Potom je dobio trijumfalne insignije zato što je osvojio utvrđenje Homonađana u Kilikiji. a bio je, dalje, određen za savetnika Gaju Cezaru kada je ovaj dobio za upravu Jermeniju'. Kvirinova vojničko - državnička aktivnost tiče se, dakle, prevashodno bliskoistočnog podnevlja.
Nakon Irodove smrti, pošto ga je nasledio od cezara nepriznati sin Arhelaj, Sabin, upravitelj Augustovih dobara u Siriji, odlazi u Jerusalim da ustanovi finansijsko stanje Irodovog kraljevstva. Rimska vlast je imala svakako interes da prilikom preuzimanja anektiranej teritorije utvrdi koliko dobara dobija, te koliko novih podanika ima. Tada se zasigurno desila pobuna Jude Galilejca i fariseja Sadika koji su odbili pokoravanje Rimu i davanje poreza, što je bio i pristup revolucionarnog zelotskog pokreta. Zakonik raban Gamliel, na saslušanju apostola pred Velikim većem osvrće se na tu epizodu rečima: 'Posle ovoga ustade Juda Galilejac u dane popisa i odvuče dosta naroda sa sobom. On takođe pogibe i svi koji ga slušahu rasturiše se'. Došavši na mesto legata Sirije 6. godine naše ere, Kvirin je verovatno nastavio popis Arhelejevih dobara, odnosno Judeje, koja je postala prokuratorska provincija sa Cezarejom kao glavnim gradom.
Najstariji najtemeljitiji jevanđeljski tekst - 'Jevanđelje Isusa Hrista po Dvanaestorici', poznato je kao 'Jevanđelje jerusalimskih ebionita' (hebrejski, evionim = siromah), takođe govori da je Isus rođen za vreme popisa koji je naložio cezar August: 'U one dane izađe naredba cara Augusta da se sav svet popiše. I pođoše svi u Siriji da popisani budu, svako u mesto svog rođenja. A beše to polaženje usrd zime. I pođpše tako i Josif i Marija iz Galileje iz gradda Nazareta u zemlji judejskoj, u grad Davidov koji se zove Vitlejem, jer Josif beše od doma i roda Davidova, a trebaše se upisati sa marijom, venčanom svojom ženom, koja bijaše trudna'.
Cezarskom tronu ekspandirajuće Rimske imperije, gromade sastavljene od mnoštva pokajina, vazalnih država i kolonija, nesumnjivo su popisni uvidi uvidi u broj podanika puno značili. U starom Rimu najuglednija služba je bila cenzura, a njeni nosioci bili su cenzori, dva činovnika koji su birani svake pete godine, da izvrše popis građana i procene njihov imetak, ta da sklapaju ugovore za javne radove. Sa procenom je bilo povezano ispitivanje života pojedinih građana, te revizija senatorske liste. Kada su 4. godine stare ere, Rimljani Judeju podredilisvojoj neposrednoj upravi, Jevreji su morali direktno plaćati porez novoj vlasti, a ne vazalskome kralju. U tu svrhu rimske vlasti svake četrnaeste godine vršile su popis imovnog stanje, latinski - census.
Kada su pod Irodom Prvim u Palestini vršili popis živla, da bi onemogućili prevare, a i da bi se zadovoljila jevrejska tradicija, svako se morao po zakonu javiti u mesto svojih predaka. Zato se i isusov otac josif, koji je poticao iz Davidovog roda i Davidovog grada, morao sa ženom marijom javiti i popisti u Vitlejemu, gde se Isus i utelovio.
Imperator Ceasar Augustus, koji je vladao od 27. godine stare ere do 14. godine nove ere, koji je rimsku aristokratsku republiku preveo u monarhiju i nazvao je 'principat', u Imeriji je preduzeo tri popisa življa. Svetonije Trankvil, koji je za vreme Trajanove vladavine bio visoki dvorski činovnik, a pod Hadrijanom njegov sekretak, u spisu 'životi rimskih careva' iz, otprilike, 121. godine, obrazlaže za tribuna i cezara Augusta: 'Na temelji toga prav, nadzora doživotnog nad javnim moralom i zakonima, premda nije imao cenzorsku čast, proveo je ipak tri puta popis puka, prvi i treći put sa kolegom tribunom, a drugi put sam'.
U ove Svetonijeve podatke ne treba sumnjati, s obzirom da mu je njegov položaj omogućavao da ima pristup državnim arhivima i izvešajima o tekućim poslovima u Carstvu. Zajedno sa Agripom, kako letopisi ukazuju, August je sproveo popis 18. godine tare ere, sa Tiberijem 4. godine nov ere, dok je sam inicirao popis 13/12. godine stare ere. Upravo u vreme tog drugog opšteg popisa rodio se Isus.
Nakon što je Josif opomenut od anđela da Irod planira i pokreće pokolj male dece u Vitlejemu, pa i šire, sa ženom imalim Isusom našao je sklonište u egiptu. Zbog siromaštva i stalnh ratova, Jevreji su se i inače često selili u Egipat, tako da su, na primer, u helenističkoj Aleksandriji imali brojnu koloniju sa mnogim povlasticama. 'Jevanđelje Dvanaestorice', koje je nesumnjivo prevashodno zapisao apostol Jovan, a u mnogostruko skraćenoj verziji pojavljuje se kao četvrto kanonsko jevanđelje, izveštava o Josifomom sklanjanju od Irodovog pogroma: 'I on, ustavši, uze dete i mater njegovu noću i otide u zemlju egipatsku. I ostade tamo oko sedam godina, do smrti Irodove.'
Znajući da je Irod umro 4. godine stare ere, dolazimo do zakljčka da je Josif prebegao u Egipat 12/11. godine stare ere. Kada je ponesen u Egipat, mali Isus nije bio novorođenče, već dečkić od 1,5 do 2 godine starosti. Na taj zaključak bi mogao ukazati jevanđelski stih da je rasrđeni Irod naredio da s u Vitlejemu i okolini pobiju sva deca od dve godine pa naniže. Vitlejemski pokolj dece pogodio je i obližnji Jerusalim, a u njemu je stradao i otac Jovana Krstitelja, sveštenik Zaharija, koga su Irodovi ljudi ubili između svetišta i oltara Hrama, zato što nije odao gde su mu se žena Jelisaveta i sin sklonili.
Kanonski spisi ne izveštavaju ni retka o Isusovom životu od njegove 12. godine do krštenja u Jordanu, no zato 'Jevanđelje Dvanaestorice' daje niz podataka i indikacija. Tako saznajemo da je potomak Davida i Bat-Ševe, Isaka i Rebeke, Avraama i Sare, Šeta i Maate, adama i Eve - Isus iz Nazareta, od svoje 18. godine živeo u savezu partnerske privrženosti sa devojkama iz Judna plemena - Mirjam (grčki Maria), da bi nakon sedam godina ova bila uzeta iz zemnog života, a on se visoko posvetio svojoj Pripremi. Kroz molitvu i post, meditativnu osamu i razgovor o večnoj istini sa posvećenim ljudima, moć Nebeskog Učitelja još više se otvorila: 'Tokom sedam godina govoraše on sa Bogom lice u lice. I nauči jezik prica i životinja i upozna isceliteljsku moć drveća, lekovitog bilja i cveća i skrivene snage dragog kamenja'. Nakon što je kao priznati rabi počivao u Hramu, uputio se u haldeju, Persiju i Indiju, gde je činio mnoga divna dela, isceljivao bolesne i svedočio o Očevoj mudrosti.
U petnestoj godini vladavine cara Tiberija, Jovan Krstitelj je pozvan i podignut za proroka. Tiberije je počeo da vlada 19. avgusta 14. godine naše ere, dakle, Jovan Preteča je vesnički nastupio u vremenskom okviru: avgust 28. - avgust 29. godine našpe ere. U leto 29. godine, Jovan je na Jordanu krstio Isusa vodom, a Otac Nebeski Duhom Svetim koji se spustio, po viđenju prosvetljenih, u vidu goluba.
Kada je nastupio kao Mesija - Pomazanik, osvedočeni Božji Opunomoćenik, Isus je imao, dakle, nekih 41-42 godine zemaljskog života iza sebe. Po Luki, Isusu je navodno bilo 30 godina kada je počeo Misiju u Izraelu, što je spekulacija izvedena iz predubeđnja da Davidov mesijanski potomak treba da javno nastupi u dobi kada je i kralj David započeo svoju vladavinu: 'Trideset je godina bilo Davidu kada je postao kralj, a kraljevao je četrdeset godina'. U svojoj vitalnosti i ozarenosti Isus se svakako doimao puno mlađi, kao 30-godišnjak.
U svojim izveštajima, koj isu kasnije redukovani od redaktora, apostol Jovan spominje četiri Pashe koje je Isus dočekao, no sigurno ih je bilo još i više, što Isusovu propovedničko - mesijansku delatnost proteže na 6-7 godina. To je bilo jedno optimalno vreme da se pozvani učenici iškoluju i podignu za apostole, proroke i učitelje. Pred jednu od poslednjih Pashi, pismoznalci prebacuju Hristu zašto obacuje krvne žrtve: 'U koju svrhu je onda ovaj hram Solomonov za Boga izgrađen, i obnavlja se, evo, već 46 godina?' U Jovanovom jevanđelskom tekstu ovaj broj se spominje kada Isus govori o svom vaskrsenju trećeg dana: 'Judejci rekoše: 46 godina zidan je ovaj hram, a ti ćeš za tri dana da ga podigneš'.
Opšte omraženi kralj Irod je, a bi se svideo Jevrejima, počeo gradnju Jerusalimskog hrama u zimu 20-19. godine stare ere, kako već u 'Jevrejskim starinama' izveštava Flavije. Hram je intenzivno podizan i građen nekih 10 godina, a potom je dograđivan i obnavljan sve do 64. godine naše ere. Za impresivnu Irodovu građevinu talmudski traktat 'Bava batra' iznosi sledeće: 'Ko nije video Irodovu građevinu, nikada nije video lepe građevine'. Pomenuto ukazivanje pismoznalaca, prilikom onog prebacivanja Hristu, da je hram, u toj vremenskoj tački, obnavljan 46 godina, smešta nas u 35-36. godinu naše ere.
Kada je Prvopredviđeni Sin, kao Isus Nazarećanin, ukazivao da još pre Avrama jeste ugledan u Ocu kao Gospod i Bog, neverni Judejci mu uzvraćaju: 'Još ti nije ni pedeset godina, a kažeš da si Avrama video.' Da Isus nije imao blizu 50 godina, oni mu to ne bi mogli prebaciti. Jevreji su dosta marljivo vodlili rodoslovne knjige, pa im je i uvid u Isusovu životnu dob bio lako dostupan. To dokazuje, na primer, jedan rani deo Talmuda, traktat 'Jevamot', u kojem stoji sledeće: 'Simeon ben Azaj je rekao: Ja sam našao u Jerusalimu knjige rodoslova: tu je napisano 'taj i taj' je nazakoniti sin jedne udate žene'. Taj isti Talmud, koji alegorijskim refleksijama zamagljuje Stari zavet, izvitopereno prikazuje, u jednoj svojoj jerusalimskoj verziji, da je Isus živeo nekih 33 godine: 'On je bio kamenovan i obešen od Pihasa Razbojnika i imao je 33 godine'. Oslanjajući se na ovaj proizvoljni podatak, i masoni su svoj stari škotski ritual uokvirili u nekakva 33 iluzionistička stepena inicijacije.
Informativno kapitalno 'Isusovo Jevanđelje po Dvanaestorici' ukazuje da je Isus otišao iz zemaljskog života u svojoj 50, godini, dakle na početku jeseni svoga života u telu, pun duhovnih plodova: 'A beše pak sredina leta kada se Isus vaznese u Nebo, a ne napuni on još ni pedesetu, jer beše potrebno da se sa sedam puta sedam godina ispuni život njegov. Sedam puta sedam Isusovih godina simbolišu sedam osnovnih Zraka - Zakonitosti Duha Svetoga koje, opet, svaka delimično sadrži i onih ostalih šest. Simboliše, dakle, spektar 49 večnih snaga - kroz koje je Slavni otišao Ocu i na kojima će opet Slavno doći na početku ere Vodolije, ere preobraženja, po završetku ere Ribe, ere otkupljenja, za život na novoj, svetlosnoj Zemlji, negde na početku XXI stoleća. Stari Jevreji su imali praznik sedmica - ševuot, 49 dana nakon Pashe, Pedesetnicu. Na posebno svečan način obeležavali su još i svaku 49. jubilarnu godinu. Kako pokazuju pouzdani prepisi i zapisi, i Mojsije je izabrani narod iz Izraela prema Obećanoj zemlji vodio tokom 49 godina.
Biblijski analitičari, držeći se i usputnog orijentira da je Isus razapet dan pred Pashu, koja je pala u subotu: 14. nisana, 7. aprila (24.marta po starom kalendaru), kao godinu stradanja Mesije uzimali su 30, 31. i 33. godinu, no sve ozbiljne i temeljne analize pokazuju da je to bila 36. godina naše ere. To je bilo jedno veliko istorijsko prekretničko razdoblje: 37. godine se okončalo službovanje prvosveštenika Kajafe, marta iste godine je umro car Tiberije, a Vitelije, tadašnji legat Sirije, poslao je u Rim u jesen 36. godine Pilata Pontijskog, prokuratora u Judeji - od 26. godine, malo pre smrti Tiberijeve, da odgovara za pokolj Samarićana. Postoji verzija da je namesnik koji je nevinog Isusa dao da se razapne, poput izdajnika Jude, završio život samoubistvom.
Ključne godine Isusovog života - Njegovog rođenja, delovanja i stradanja, sigurno su obeležene božanskom simbolikom i važno ih je tačno utvrditi - ali je svakako suštinskije saznanje zašto se Hristos uopšte utelovio, živeo i delovao među ljudima i na kraju se žrtvovao za nas.
Pravoslavlje i Religija - Ostali Tekstovi
Pogledajte i ostale super zanimljive rubrike na sajtu
Zvanična crkva je dosta kasno shvatila da je Hristovo utelovljenje obeležilo početak jedane nove epohe, koju je potrebno i precizno hronološko - kalendarski datirati i utvrditi. Tek je rimski biskup Jovan I, 525. godine, naložio jednom opatu koji je delovao u vreme zlokobnog cara Justinijana, Skitu po rođenju, a zvao se Dionizije Mali, da utvrdi tačnu godinu Isusovog rođenja - tako da više kalendarski tok ne teče i ne računa se od osnivanja Rima - ab urbe condita, od 753. godine stare ere, već od silaska u telo Prvougledanog Sina Božjeg. Monah Dionizije je 532. godine prezentovao račun svoga hronološkog udubljivanja, zaključivši da je Isus rođen 754. godine posle osnivanja Rima od strane legendarnog Romula, to jest, prve godine naše ere.
Kada je ustanovljen hronološki previd, kalendarska ispravka se više nije mogla ni zamisliti, jer bi to izazvalo isuviše veliku pometnju u svetu. Takozvana, nova, opšta era na Zapadu, počela je da provejava u hronološkoj orijentaciji u vreme pape Grgura II oko 730. godine, no nije priznata i oživljena nekim aktom sve do Prvog Nemačkog sinoda, u vreme vojvode franačkog Karolomana, u čijo jse uvodnoj reči kaže da Sinof zaseda 11. maja 742. godine od utelovljenja Gospodnjeg - Ano ab incamatione Dominoj. Ipak, tek je papa Eugenije IV, 1431. godine, odredio da se nova era koristi u javnim registratima.
LUKIN PREVID
Jevanđelist Matej Isusovo rođenje eksplicitno smešta u vreme po zlu čuvenog kralja Iroda, dakle u vremenski okvir pre 4. godine stare era: 'Isus se rodi u Vitlejemu judejskome u dane Iroda kralja'. Jevanđelist Luka uzgredno smešta Isusovo rođenje u Irodovo vrme govoreći o zečeću Jovana Preteče, te ga povezuje sa rimskim popisom u Siriji, u seleukidskoj dravnoj tvorevini: 'A u dane one iziđe zapovest od cezara Augusta da se popiše ceo svet. Ovo je bio prvi popis za kirinove uprave Sirijom. I iđašu svi da se popišu svaki u svoj grad.'
Nedatirani 'Venecijanski natpis' govori o popisu u Arameji, u Siriji, po zapovesti Kvirina, legata Sirije. Prema Flaviju, Publije Sulpicije Kvirinije, bio je upravitelj Sirije počev od 6. godine naše ere, mada je i pre toga vršio važne državne poslove u toj rimskoj pokrajini, pod koju je potpala borbena Judeja. Otmeni rimski istoričar Kornelije Tacit, koji je bio prokonzul provincije Azije za vreme cezara Trajana, izlaže za Kvirina - koga Luka naziva Kirin, u svome spisu 'Godišnjice od smrti božanskog Avgusta': 'Bio je vrstan vojnik i njegovo zalaganje u službi donelo mu je konzulat pod božanskim Augustom. Potom je dobio trijumfalne insignije zato što je osvojio utvrđenje Homonađana u Kilikiji. a bio je, dalje, određen za savetnika Gaju Cezaru kada je ovaj dobio za upravu Jermeniju'. Kvirinova vojničko - državnička aktivnost tiče se, dakle, prevashodno bliskoistočnog podnevlja.
Nakon Irodove smrti, pošto ga je nasledio od cezara nepriznati sin Arhelaj, Sabin, upravitelj Augustovih dobara u Siriji, odlazi u Jerusalim da ustanovi finansijsko stanje Irodovog kraljevstva. Rimska vlast je imala svakako interes da prilikom preuzimanja anektiranej teritorije utvrdi koliko dobara dobija, te koliko novih podanika ima. Tada se zasigurno desila pobuna Jude Galilejca i fariseja Sadika koji su odbili pokoravanje Rimu i davanje poreza, što je bio i pristup revolucionarnog zelotskog pokreta. Zakonik raban Gamliel, na saslušanju apostola pred Velikim većem osvrće se na tu epizodu rečima: 'Posle ovoga ustade Juda Galilejac u dane popisa i odvuče dosta naroda sa sobom. On takođe pogibe i svi koji ga slušahu rasturiše se'. Došavši na mesto legata Sirije 6. godine naše ere, Kvirin je verovatno nastavio popis Arhelejevih dobara, odnosno Judeje, koja je postala prokuratorska provincija sa Cezarejom kao glavnim gradom.
Najstariji najtemeljitiji jevanđeljski tekst - 'Jevanđelje Isusa Hrista po Dvanaestorici', poznato je kao 'Jevanđelje jerusalimskih ebionita' (hebrejski, evionim = siromah), takođe govori da je Isus rođen za vreme popisa koji je naložio cezar August: 'U one dane izađe naredba cara Augusta da se sav svet popiše. I pođoše svi u Siriji da popisani budu, svako u mesto svog rođenja. A beše to polaženje usrd zime. I pođpše tako i Josif i Marija iz Galileje iz gradda Nazareta u zemlji judejskoj, u grad Davidov koji se zove Vitlejem, jer Josif beše od doma i roda Davidova, a trebaše se upisati sa marijom, venčanom svojom ženom, koja bijaše trudna'.
Cezarskom tronu ekspandirajuće Rimske imperije, gromade sastavljene od mnoštva pokajina, vazalnih država i kolonija, nesumnjivo su popisni uvidi uvidi u broj podanika puno značili. U starom Rimu najuglednija služba je bila cenzura, a njeni nosioci bili su cenzori, dva činovnika koji su birani svake pete godine, da izvrše popis građana i procene njihov imetak, ta da sklapaju ugovore za javne radove. Sa procenom je bilo povezano ispitivanje života pojedinih građana, te revizija senatorske liste. Kada su 4. godine stare ere, Rimljani Judeju podredilisvojoj neposrednoj upravi, Jevreji su morali direktno plaćati porez novoj vlasti, a ne vazalskome kralju. U tu svrhu rimske vlasti svake četrnaeste godine vršile su popis imovnog stanje, latinski - census.
Kada su pod Irodom Prvim u Palestini vršili popis živla, da bi onemogućili prevare, a i da bi se zadovoljila jevrejska tradicija, svako se morao po zakonu javiti u mesto svojih predaka. Zato se i isusov otac josif, koji je poticao iz Davidovog roda i Davidovog grada, morao sa ženom marijom javiti i popisti u Vitlejemu, gde se Isus i utelovio.
Imperator Ceasar Augustus, koji je vladao od 27. godine stare ere do 14. godine nove ere, koji je rimsku aristokratsku republiku preveo u monarhiju i nazvao je 'principat', u Imeriji je preduzeo tri popisa življa. Svetonije Trankvil, koji je za vreme Trajanove vladavine bio visoki dvorski činovnik, a pod Hadrijanom njegov sekretak, u spisu 'životi rimskih careva' iz, otprilike, 121. godine, obrazlaže za tribuna i cezara Augusta: 'Na temelji toga prav, nadzora doživotnog nad javnim moralom i zakonima, premda nije imao cenzorsku čast, proveo je ipak tri puta popis puka, prvi i treći put sa kolegom tribunom, a drugi put sam'.
U ove Svetonijeve podatke ne treba sumnjati, s obzirom da mu je njegov položaj omogućavao da ima pristup državnim arhivima i izvešajima o tekućim poslovima u Carstvu. Zajedno sa Agripom, kako letopisi ukazuju, August je sproveo popis 18. godine tare ere, sa Tiberijem 4. godine nov ere, dok je sam inicirao popis 13/12. godine stare ere. Upravo u vreme tog drugog opšteg popisa rodio se Isus.
Nakon što je Josif opomenut od anđela da Irod planira i pokreće pokolj male dece u Vitlejemu, pa i šire, sa ženom imalim Isusom našao je sklonište u egiptu. Zbog siromaštva i stalnh ratova, Jevreji su se i inače često selili u Egipat, tako da su, na primer, u helenističkoj Aleksandriji imali brojnu koloniju sa mnogim povlasticama. 'Jevanđelje Dvanaestorice', koje je nesumnjivo prevashodno zapisao apostol Jovan, a u mnogostruko skraćenoj verziji pojavljuje se kao četvrto kanonsko jevanđelje, izveštava o Josifomom sklanjanju od Irodovog pogroma: 'I on, ustavši, uze dete i mater njegovu noću i otide u zemlju egipatsku. I ostade tamo oko sedam godina, do smrti Irodove.'
Znajući da je Irod umro 4. godine stare ere, dolazimo do zakljčka da je Josif prebegao u Egipat 12/11. godine stare ere. Kada je ponesen u Egipat, mali Isus nije bio novorođenče, već dečkić od 1,5 do 2 godine starosti. Na taj zaključak bi mogao ukazati jevanđelski stih da je rasrđeni Irod naredio da s u Vitlejemu i okolini pobiju sva deca od dve godine pa naniže. Vitlejemski pokolj dece pogodio je i obližnji Jerusalim, a u njemu je stradao i otac Jovana Krstitelja, sveštenik Zaharija, koga su Irodovi ljudi ubili između svetišta i oltara Hrama, zato što nije odao gde su mu se žena Jelisaveta i sin sklonili.
Kanonski spisi ne izveštavaju ni retka o Isusovom životu od njegove 12. godine do krštenja u Jordanu, no zato 'Jevanđelje Dvanaestorice' daje niz podataka i indikacija. Tako saznajemo da je potomak Davida i Bat-Ševe, Isaka i Rebeke, Avraama i Sare, Šeta i Maate, adama i Eve - Isus iz Nazareta, od svoje 18. godine živeo u savezu partnerske privrženosti sa devojkama iz Judna plemena - Mirjam (grčki Maria), da bi nakon sedam godina ova bila uzeta iz zemnog života, a on se visoko posvetio svojoj Pripremi. Kroz molitvu i post, meditativnu osamu i razgovor o večnoj istini sa posvećenim ljudima, moć Nebeskog Učitelja još više se otvorila: 'Tokom sedam godina govoraše on sa Bogom lice u lice. I nauči jezik prica i životinja i upozna isceliteljsku moć drveća, lekovitog bilja i cveća i skrivene snage dragog kamenja'. Nakon što je kao priznati rabi počivao u Hramu, uputio se u haldeju, Persiju i Indiju, gde je činio mnoga divna dela, isceljivao bolesne i svedočio o Očevoj mudrosti.
Kada je nastupio kao Mesija - Pomazanik, osvedočeni Božji Opunomoćenik, Isus je imao, dakle, nekih 41-42 godine zemaljskog života iza sebe. Po Luki, Isusu je navodno bilo 30 godina kada je počeo Misiju u Izraelu, što je spekulacija izvedena iz predubeđnja da Davidov mesijanski potomak treba da javno nastupi u dobi kada je i kralj David započeo svoju vladavinu: 'Trideset je godina bilo Davidu kada je postao kralj, a kraljevao je četrdeset godina'. U svojoj vitalnosti i ozarenosti Isus se svakako doimao puno mlađi, kao 30-godišnjak.
U svojim izveštajima, koj isu kasnije redukovani od redaktora, apostol Jovan spominje četiri Pashe koje je Isus dočekao, no sigurno ih je bilo još i više, što Isusovu propovedničko - mesijansku delatnost proteže na 6-7 godina. To je bilo jedno optimalno vreme da se pozvani učenici iškoluju i podignu za apostole, proroke i učitelje. Pred jednu od poslednjih Pashi, pismoznalci prebacuju Hristu zašto obacuje krvne žrtve: 'U koju svrhu je onda ovaj hram Solomonov za Boga izgrađen, i obnavlja se, evo, već 46 godina?' U Jovanovom jevanđelskom tekstu ovaj broj se spominje kada Isus govori o svom vaskrsenju trećeg dana: 'Judejci rekoše: 46 godina zidan je ovaj hram, a ti ćeš za tri dana da ga podigneš'.
Opšte omraženi kralj Irod je, a bi se svideo Jevrejima, počeo gradnju Jerusalimskog hrama u zimu 20-19. godine stare ere, kako već u 'Jevrejskim starinama' izveštava Flavije. Hram je intenzivno podizan i građen nekih 10 godina, a potom je dograđivan i obnavljan sve do 64. godine naše ere. Za impresivnu Irodovu građevinu talmudski traktat 'Bava batra' iznosi sledeće: 'Ko nije video Irodovu građevinu, nikada nije video lepe građevine'. Pomenuto ukazivanje pismoznalaca, prilikom onog prebacivanja Hristu, da je hram, u toj vremenskoj tački, obnavljan 46 godina, smešta nas u 35-36. godinu naše ere.
Kada je Prvopredviđeni Sin, kao Isus Nazarećanin, ukazivao da još pre Avrama jeste ugledan u Ocu kao Gospod i Bog, neverni Judejci mu uzvraćaju: 'Još ti nije ni pedeset godina, a kažeš da si Avrama video.' Da Isus nije imao blizu 50 godina, oni mu to ne bi mogli prebaciti. Jevreji su dosta marljivo vodlili rodoslovne knjige, pa im je i uvid u Isusovu životnu dob bio lako dostupan. To dokazuje, na primer, jedan rani deo Talmuda, traktat 'Jevamot', u kojem stoji sledeće: 'Simeon ben Azaj je rekao: Ja sam našao u Jerusalimu knjige rodoslova: tu je napisano 'taj i taj' je nazakoniti sin jedne udate žene'. Taj isti Talmud, koji alegorijskim refleksijama zamagljuje Stari zavet, izvitopereno prikazuje, u jednoj svojoj jerusalimskoj verziji, da je Isus živeo nekih 33 godine: 'On je bio kamenovan i obešen od Pihasa Razbojnika i imao je 33 godine'. Oslanjajući se na ovaj proizvoljni podatak, i masoni su svoj stari škotski ritual uokvirili u nekakva 33 iluzionistička stepena inicijacije.
VAZNEO SE NA NEBO U PEDESETOJ
Informativno kapitalno 'Isusovo Jevanđelje po Dvanaestorici' ukazuje da je Isus otišao iz zemaljskog života u svojoj 50, godini, dakle na početku jeseni svoga života u telu, pun duhovnih plodova: 'A beše pak sredina leta kada se Isus vaznese u Nebo, a ne napuni on još ni pedesetu, jer beše potrebno da se sa sedam puta sedam godina ispuni život njegov. Sedam puta sedam Isusovih godina simbolišu sedam osnovnih Zraka - Zakonitosti Duha Svetoga koje, opet, svaka delimično sadrži i onih ostalih šest. Simboliše, dakle, spektar 49 večnih snaga - kroz koje je Slavni otišao Ocu i na kojima će opet Slavno doći na početku ere Vodolije, ere preobraženja, po završetku ere Ribe, ere otkupljenja, za život na novoj, svetlosnoj Zemlji, negde na početku XXI stoleća. Stari Jevreji su imali praznik sedmica - ševuot, 49 dana nakon Pashe, Pedesetnicu. Na posebno svečan način obeležavali su još i svaku 49. jubilarnu godinu. Kako pokazuju pouzdani prepisi i zapisi, i Mojsije je izabrani narod iz Izraela prema Obećanoj zemlji vodio tokom 49 godina.
Biblijski analitičari, držeći se i usputnog orijentira da je Isus razapet dan pred Pashu, koja je pala u subotu: 14. nisana, 7. aprila (24.marta po starom kalendaru), kao godinu stradanja Mesije uzimali su 30, 31. i 33. godinu, no sve ozbiljne i temeljne analize pokazuju da je to bila 36. godina naše ere. To je bilo jedno veliko istorijsko prekretničko razdoblje: 37. godine se okončalo službovanje prvosveštenika Kajafe, marta iste godine je umro car Tiberije, a Vitelije, tadašnji legat Sirije, poslao je u Rim u jesen 36. godine Pilata Pontijskog, prokuratora u Judeji - od 26. godine, malo pre smrti Tiberijeve, da odgovara za pokolj Samarićana. Postoji verzija da je namesnik koji je nevinog Isusa dao da se razapne, poput izdajnika Jude, završio život samoubistvom.
Ključne godine Isusovog života - Njegovog rođenja, delovanja i stradanja, sigurno su obeležene božanskom simbolikom i važno ih je tačno utvrditi - ali je svakako suštinskije saznanje zašto se Hristos uopšte utelovio, živeo i delovao među ljudima i na kraju se žrtvovao za nas.
¦ Klik Gore na Sliku - Prikaz; ¦ Ponovni Klik - Brisanje
Pravoslavlje i Religija - Ostali TekstoviPogledajte i ostale super zanimljive rubrike na sajtu
